Troost

Deze maand naaien we met het Leuvens Stiksel kleine Quilts of Love. Het idee komt van de zusterclub de sToffen Madammen. Je hebt ze al op verschillende blogs zien verschijnen, dus tekst en uitleg vind je o.a. hier, hier, hier, hier, hier, ...



Ik durf niet beweren dat dit twee "quilts" zijn want daar gaat het haar van de echte quiltster wellicht van omhoog staan. Laat het ons maar houden op een "troost-dekentje", patchwork-gewijs in elkaar gestikt met een paspel rondomrond, zachtgroene flanel aan de achterkant en vooraan felle kleuren, want daar is blijkbaar ook vraag naar.



Het is dezelfde patchwork-techniek die ik altijd toepas, lees: een soort lui-wijven-methode. Lapjes snijden, op't gevoel in elkaar puzzelen, eerst rechte stroken aan elkaar stikken, dan die lange stroken weer tot een lappendeken stikken, naden openstrijken en met een tweelingnaald doorstikken. Al bij al neemt dat ook veel tijd in beslag maar naar mijn gevoel gaat het sneller vooruit dan het millimeterwerk van de echte quiltster (respect!).

paars/paars/blauw/paars/paars/roze/paars

Een van de "35 Simple Projects for a Cozy and Colorful Life"

Ik denk niet dat ik al ooit vier keer iets van't zelfde heb gemaakt (behalve de Magoo's en toen was ik zo grondig beu) maar dit model heeft iets aanstekelijks. Moest het mogen, ik zou er genoeg kunnen maken om een winkel mee te beginnen... ;-) maar het kan niet want het patroon komt uit dit boek: Patchwork Style, 35 Simple Project for a Cozy and Colorful Life en hier nog meer foto's.
I heart Japan en zeker als er Engels gesproken wordt!!!


Ik heb er 2 voor mezelf (foto's volgen later want het is vandaag te slecht weer) en deze 2 waren een cadeau. De roze is piepklein, voor een klein meisje dat eigenlijk gek is op geel, hmm. De bruine was voor de mama.




't Is niet helemaal correct want ik heb de stof niet volledig doorstikt zoals quilters dat doen. Ik heb - zoals altijd bij patchworkjes - met een dubbele naald de naden 2 keer overstikt. Eén keer nadat de stoflapjes aan elkaar gestikt werden en 1 keer nadat de Vlieseline H640 aan de binnenkant bevestigd werd.




Gratis patronen uit het boek:
Pocket Tissue Case
Potholders

Echt super easy om te maken! Zin in meer! Vooral ook zin in meer van dit soort boeken (jammer dat er geen jongensversie bestaat).

Lappen(tas)(jes) - the sequel

ZO durfde ik dat toch niet afgeven, haha. Een simpele lappenmat (de foto onderaan) was ook leuk geweest maar 't is zo zonde dat je daar dan je voeten aan moet vegen... temeer omdat er uuuuren werk steekt in het lappen-patchen. Echt (pfiew), ik heb dit serieus ondergeschat. Ach, wat maakt het uit, 't was tof!
De grote tas (ong. 40x40cm) is voor Stig z'n juf, het kleine tasje voor de juf waar ik dit jaar heel veel voorbeeldlapjes uit de stoffenwinkel van kreeg.



Opzij zit links en rechts een plooi. Voor diegenen die rokjes maken: het is gelijk een stolpplooi. De binnenkant werd gevoerd met Vlieseline H640. Dat maakt dat de tas "staat".







De bodem van de grote tas is verstevigd met een soort harde plastik plaat die ook in hoedenranden wordt gebruikt (gekocht in 't Wolwinkeltje in Leuven). Handig spul! Je kan er wel niet door stikken, dus stak ik de plaat in een jasje dat met velcro op de bodem bevestigd wordt. Om de tas te wassen, haal je de plaat eruit... maar dat ben ik vergeten te zeggen aan de juf.



Dankjewel juffen!

ps: the sequel, want dit waren de eersten
pps: deze tas verscheen op One Pretty Thing :-)

Lappen(tas)(jes)

Sonja vroeg of ze m'n "overschotjes" van de goodiebags (seventies-stofjes) mocht hebben want met lapjes maakt zij vanalles en nog wat, o.a. voor in de poppenhoek op school enz. Mijn lappenmand schijnt nooit leeg te geraken. Zelfs als ik niks maak, groeit en zwelt die mand op haar eigen. Vreemd hoor!

Toen ik alles over de hele livingvloer had uitgekieperd, kwam er veel boven (zelfs een lach en een traan... ah, memories). Elk overschotje, waar me zo direct het originele maaksel van te binnen schoot, legde ik opzij. Ik sneed alles tot reepjes en stikte deze weer aan elkaar. Oorspronkelijk had ik een heel andere tas in gedachten maar toen m'n lappendeken klaar was, bleek het door de vele naden toch te stug geworden. Het werd dan maar een heel eenvoudig handtasje met een brede bodem dat ik voortaan zal gebruiken als m'n nieuwe bokes-tas (want die andere was al na een paar weken op mysterieuze wijze verdwenen). Ik had zelfs genoeg voor 2 tassen, dus de lapjes voor Sonja gaan met tas-en-al richting Nederland. Veel plezier ermee!



Het principe van de tas is simpel: twee rechte lappen, een brede bodem geven, de binnentas en de buitentas in elkaar stoppen en via een biais-randje afwerken... maar hoe bevestig je dan die handvaten op een deftige manier? Eerder had ik het al zo gedaan maar ik wilde die omslag nu niet maken. Dus stikte ik in de biaisband 4 knoopsgaten, stak de handvaten erdoor, stikte die handvaten dan eerst goed vast, maar dat zit nu onder de biais dus dat zie je niet, en bevestigde vervolgens (redelijk scheef, het moet gezegd!) de baisrand. Het zijn maar kleine tasjes dus de handvaten zullen nooit erg zwaar belast worden. Ik vond het wel iets hebben maar misschien is het gewoon compleet onozel.
De vierde foto hieronder toont hoe goed ik met biais overweg kan (hmmm...), ik plaats simpelweg een hulpstuk waar twee biais-einden elkaar ontmoeten (nog eens "hmmm...").



En dan de sluiting: een knoop uit het goodiebag-pakje van Rani = héél mooie knoop. Rani, als je dit leest, mag je me altijd laten weten waar je die knopen gevonden hebt!
Om het biais-lusje netjes over de knoop te kunnen schuiven, naai ik er een kleinere knoop onder (oh, dat wist je al... logisch ook, hè). Aan de binnenkant van de tas komt dan nog een knoopje dat tot niets dient maar het is mooier dan wat hechtdraden zichtbaar te laten.
Toen in het begin alle lapjes aan elkaar gestikt waren, vond ik het een redelijk "plat/vlak" patchwork. Met een tweelingnaald zijn alle naden met rode draad twee keer overstikt, niet al te recht maar dat was (het "vrij borduren" in gedachte) ook helemaal de bedoeling. Dat rode stiksel "bindt" alle lapjes weer aan elkaar, in de figuurlijk betekenis dan toch... je snapt wel wat ik bedoel.



En tot slot ben ik al maanden besluitloos wat m'n labels betreft. Ik kan maar niet beslissen hoe ik het zal doen... dus heb ik het nu maar eens op de "vrij borduren" wijze gedaan:

voor Moeders voor Moeders

Al sinds Stig uit z'n babykleertjes gegroeid is zeg ik tegen mezelf dat ik alles naar Moeders voor Moeders moet brengen maar totnutoe heb ik nog niet de moed gehad om dat ook echt te doen. Loslaten... moeilijk, hè. En toen kwam de oproep van Sabine. Ik doe mee!

Een deken of een speelmatje:
In mijn hoofd was het simpel, zeker met de nieuwe Bernina ging het een fluitje van een cent zijn. Haha, ik heb zo N-I-E-T gelachen! Een patchwork maken van de stofjes was eenvoudig. Toen had ik het domme idee om dat te stikken op een licht dekentje van Ikea maar door de vulling van dat deken (fiberfill), leek het stikken meer op glad ijs schaatsen dan op daadwerkelijk stikken... en zelfs de Bernina kon er niets aan doen. Door die fiberfill gleed alles precies van elkaar af. Pas toen ik cm voor cm gespeld had, ging het beter. Uiteindelijk is het wel goed gekomen: een luchtig dekentje of een speelmat, kies maar.


Ongeveer 80cm x 120cm, luchtig en niet te warm, ideaal voor een niet-te-hete zomer, wasbaar in z'n geheel.

Een buggy-tas
Ook wel draagbaar als een schoudertas maar het is toch de bedoeling om ze aan de buggy te hangen. Gezien in het boek van Lotta Jansdotter: Simple Sewing for Baby. Achter het vogeltje zit velcro om de tas te sluiten.



Een rammelaar en een mutsje
Uit hetzelfde boek (heerlijk boek, ik heb er verschillende maar ik grijp toch meestal terug naar Lotta). Het vogeltje heb ik uit de gekke-beesten-stof geknipt en geappliceerd met de vrij-borduren-methode.



Slofsokken
In het boek zien ze er zo schattig en cosy uit maar nu ik ze gemaakt heb, twijfel ik of ze wel echt gemakkelijk zijn. Afin, ze zullen zeker draagbaar zijn maar ik geloof dat je best eerst de kuitomtrek van de baby meet en dan het patroon aanpast. Alleszins, ze zijn op een kwartier klaar, dus het is het proberen waard. Hier wel niet met wolvilt gemaakt maar met joggingpakkenstof (ook voldoende rekbaar). Het boek is trouwens een echte aanrader (danku Inneke)!!! En toevallig bestaat het patroon van deze slofsokjes ook online, ziehier (met dank aan de dame die me de link doorstuurde, ik vind niet meteen terug wie dit was).



Wil je het boek Cool Baby winnen, ga dan nu langs bij Ruimtevisser, zij doet een give-away (tot 30/03/10)!

Voila, alles samen is het een soort kraampakket-cadeau. Van een moeke, voor een andere moeke.
Sabine, maandag ga ik naar de post... ik hoop dat het nog op tijd bij je toekomt. En proficiat met het succes, dit is echt een leuke actie!