TLC

Sinds vorige week heb ik een gemene tante op bezoek, tante Witte Angina. De laatste jaren komt ze elke winter wel een paar keer langs, ongevraagd. Ik moet er niet van hebben maar ze heeft daar blijkbaar geen oren naar. Met de juiste medicijnen (helaas antibiotica) is ze snel weg maar ondertussen raap ik ook elk virus op in de lucht hangt. Gratis en voor niets kreeg ik er nog een snotvalling bij en sinds vannacht een pijnlijke hoest. Wat getaffel in huis wissel ik af met een halve uurkes in de zetel. Concentreren lukt helemaal niet en zelfs een deftig gesprek voeren is lastig want ik kan niet op de juiste woorden komen of ik krijg ze ineens niet meer uitgesproken. Vermoeiend, bizar, ...

Maar vandaag moest ik toch stilaan "iets" ondernemen, bv. wat TLC voor mezelf! Het werd een sloopje voor m'n kersenpittenkussen, volgens Mina Dotter haar handleiding, een zakdoekzakje en met de stofresten een pillenzakje. En de stof - ooooh mooi - is van Il était une fois. Ik maakte met een andere stof uit die winkel laatst ook dit kleedje. En nu weer platte rust!

Plan A

Deze week zijn mijn vader én mijn oom jarig, beide op dezelfde dag, een tweeling dus. Ze worden 65 jaar. Meestal doen wij met de verjaardagen een bloemeke maar deze keer mag er iets extra bij. Iets praktisch ook want met welk soort naaisel kan je opa's anders in godsnaam een plezier doen? Het zouden twee sleuteltasjes worden. Het flapje van de rits bovenaan werd niet mee ingestikt in de naad, dus daar zit een opening. Door die opening zou nog een dubbelgestikt biaisbandje zitten met aan de buitenkant een oog en aan de binnenkant van het tasje een klikhaak waar je de sleutels in kan hangen. Dat biaisbandje zou je in en uit kunnen schuiven, al naar gelang de sleutels in het tasje zitten of niet. Soit, zo ver is het nooit gekomen want ik wenste halverwege het domme ding al naar de maan.

Een onding dat je wel vorm kan geven door er veel vulling in te stoppen en voilà, toch een deftige foto. Eens de vulling eruit, trekt het smoelen naar alle kanten. AAARGGG!

Daarstraks viste ik de mislukkeling weer op uit de vuilbak, naaide alsnog het keergat toe, zette er het stoomstrijkijzer op ... hèhè, toch nog goed genoeg voor de Beanz. En nu op naar plan B!

Wat heeft Charlie Watts ermee te maken?

Het is al een eeuwigheid geleden dat ik hier nog eens een geïnspireerd-lijstje plaatste. Sinds het ontstaan van Pinterest is die manier van verzamelen ook wel echt achterhaald maar ik zal toch altijd een lijstjes-madam blijven. Dit pennenzakje is een handleiding uit de eindeloos lange lijst die nog niet eens is verschenen op eloleo (shame on me). Heel simpel, heel snel klaar, heel mooi. Ik ben niet zo'n fan van de manier waarop de rits erin zit maar dat is slechts een detail.



Een ideaal klein cadeautje. Mijn stiftenrol vond Stig te kinderachtig maar ik denk dat deze pennenzakjes nog wel in de smaak zullen vallen.



Ook maken? Hier vind je de handleiding (in inches). Ik naai in centimeters, jullie wellicht ook, dus dit zijn de maten die ik heb gebruikt:

voor een naadwaarde van 1cm
- zwarte punt: 4cm x 10cm
- hout: 5cm x 10cm
- potloodlijf: 16cm x 10cm
- grijze ijzertje van de gom: 4,5cm x 10cm
- gom: 7cm x 10cm
- voering: 28,5cm x 10cm
- gebruik een rits van ongeveer 22cm of langer

De pennenzak is dan ook een paar centimeter langer dan het model in de Engelstalige handleiding.

Charlie Watts ;-)

Zo simpel en zo schoon, meer moet dat niet zijn. Leuke dame, die Gwenny Penny.

De stand van zaken

(c) Het Leuvens Stiksel

Het moest natuurlijk wel beginnen met tas nummer één. Momenteel staat de teller op 243 stuks. Dat zijn de tassen die hier of bij Jos in Nederland reeds zijn toegekomen. Vele tientallen zijn nog in de maak. Ik denk dat we nu al kunnen spreken van een succes en ik duim zodat we de 750 halen. Voor al dat enthousiasme, hier en bij de Nederlandse naaisters:

DANKJEWEL !!!

Ik zie het al helemaal voor mij: 14 april, veel volk en die honderden tasjes over jullie schouders... schitterend!

De tassen komen toe in alle mogelijke stoffen, patronen, kleuren en geuren. Dat laatste heeft me ook echt verrast. Bij elk pakje dat open gaat, komt er een stukje van jullie thuis me tegemoet. Ik ruik alle soorten wasproducten maar ook al eens een open haard of gewoon de stoffenkast, heel gezellige geuren of eerder iets kruidig, echt vanalles en dat is een heel plezante bijkomstigheid.

We zijn blij met elke tas en soms komen ze zelfs in groten getale tegelijk toe. Zo bracht Carine (zonder blog) deze week in één keer wel 50 exemplaren binnen. Ze heeft gewoon doorgestikt tot haar stoffenkast leeg was. Straf!

Ondertussen zijn de naaiclubs in Vlaanderen ook aan de slag gegaan en het zal zeker wel overal leutig zijn maar hier bij Het Leuvens Stiksel was het echt héél plezant. Ik was er vorige week zelf niet bij maar het verslag op de site zegt genoeg. Er werd een heus fabriekje opgestart en dat ging van tekenteams, naar knipteams, naar plooiteams tot zelfs een scandeerteam en een prikklok voor de illegale werknemers. Op het einde van de avond stond de teller op 40!

(C) Geraldine van Het Leuvens Stiksel

Ook in Nederland rollen de tassen vlotjes van onder de naaimachines. Jos brengt ze allemaal in een keer naar België en het is te hopen dat de koffer van haar auto nog sluit ;-). Hieronder haar stand van zaken. De foto is al een paar dagen oud want het zijn er nu al een pak meer. Merci Nederland, merci Jos!

(c) Jos

Mijn nieuwe (werk)tas

Ik had deze week zoooooo'n zin in een nieuwe tas... je kan dat zo hebben! Er was wel geen tijd om een (al dan niet) bestaand patroon uit te tekenen. Gemakkelijkheidshalve koos ik dan maar voor een tas die uitsluitend uit rechte lappen bestaat. Tien minuten rekenwerk, een half uur stof snijden en ik was al aan het stikken. Een rechthoek is nu toch maar een rechthoek, dus ik stak er een paspel tussen... een ander stofje was beter geweest mor soit, ik was in m'n element en stikte verder.

Gewoon om het eens uit te proberen, stopte ik er een verzonken rits in, of beter twee ritsen want ik had er geen die lang genoeg was (alle zetelhoezen hier in huis mét lange ritsen uit de koopjes hoek van Ikea, was ik in mijn enthousiasme even compleet vergeten). Twee verschillende kleuren maar kom, het waren tenminste wel de kleuren van de paspel.

Dat lukte allemaal vrij aardig tot de volledige tas in elkaar zat en toen natuurlijk duidelijk werd dat ze nooit als een rechthoek zou blijven staan... tenzij ik er ook nog eens een tussenvoering in Fast2Fuse zou instrijken maar een soepele tas doet even goed dienst.

Binnenin veel zakjes langs de zijwanden en ruim veel plaats voor alle vergader-papperassen in het midden. De iets-tussen-blauw-en-groene voering komt uit de kringloopwinkel. Een grote lap voor 1,5 euro, er liep wel een naad door waar twee delen van de rol aan elkaar werden gezet en er stond een code in gouden letters op geschreven die er na een wasbeurt niet eens was uitgegaan. Ik had dat stuk van die lap stof kunnen weggooien maar ik vond het wel geestig om net met dit deel de binnenkant te maken. Voila, nu is het echt handwerk want handwerk is altijd een beetje imperfect.

Het is zeker niet de mooiste, ook niet de origineelste, het stikwerk kon wat beter, de hoeken zijn niet helemaal juist, ze zakt in elkaar, de paspel is ... euh, gewoon lelijk... maar jiehaaaaa, het was plezant!

Met dank aan Pernel voor het poseren!