Iets maf

Een nieuwe tas, ofzo? 

Helemaal niet! Het is een mof. Hier bij ons is het een redelijk nutteloos voorwerp maar voor een verblijf van 2 maanden in het hoge noorden kan het wel eens van pas komen. En zeker voor iemand die niet graag handschoenen draagt ;-).

Om de mof toch iets praktischer te maken zit er vooraan en achteraan een verborgen zakje in (op dezelfde wijze als hier). Net genoeg plek voor wat geld, papieren en een gsm. Meer heb je niet echt nodig om lange, lange wandelingen te maken. De sakosj mag thuis blijven.

Het ding in 1 keer genaaid en gekeerd krijgen bleek iets meer dan een kleine uitdaging te zijn (maar dat is net zo tof!). De mof bestaat uit 1 laag (rode) stof, 1 laag Vlieseline en 3 lagen fleece. Achteraf heb ik er met de hand nog een zachte laag wol in genaaid. Om het geheel winddicht te maken zit er links en rechts een verzonken boordband in, met een zachte rekker om het wat toe te trekken. Eens je je handen en een stukje van je mouw er hebt ingestopt kan er ook geen wind meer in. Warm!

Ik wens de nieuwe eigenaar een prettige reis. Je zit in m'n hart, meis! Kom gezond en wel en vol nieuwe energie terug. Dikke knuffel.

stof en fleece: Pauli

patroon: eigen ontwerp, met deze prachtige versie als inspiratie

Cool!

Dan zal ik het zelf doen, voortaan ook mét plezier. Ik heb het niet over de wekelijkse was want doorgaans strijk ik zo weinig mogelijk. Toch staat mijn strijkijzer hier permanent opgesteld in de keuken/eetkamer, aka de naaikamer. Probeer maar eens een patroon over te tekenen op verrimpelde stof of een stuk binnenstebuiten te keren zonder eerste de naden goed open te strijken, enz. Aaarg, daar ben ik dus echt pietluttig precies in. Dat heeft in het verleden al wel eens tot menig moment van frustratie geleid en uzelve moeten ambeteren in uw hobby, dat komt niet goed. Dan is er nog het gebruiksgemak van een simpel strijkijzer, of liever, het ontbreken van elk gemak. Een kwartier nadat je bent gaan slapen wakker schieten met een bonkende vraag in je hoofd: "heb ik het strijkijzer wel of niet uitgetrokken????" Maar nu is het gedaan. Goed gerief doet het halve werk, en dat geldt niet enkel voor de naaimachine maar ook voor alle andere toestellen of materiaal dat deel uitmaakt van een naaiproces.

Blij! Echt waar, deze stoomgenerator van Calor gaat het me voortaan makkelijk maken. Water in een aparte waterbak dus geen loodzwaar ijzer om mee te werken, een turbo-stoomshot om die laatste rimpel genadeloos plat te leggen en een klep om het ijzer veilig vast te zetten. Dat maakt deze machine al minstens 3 keer beter dan mijn oude toestel. En wat nu echt mega-interessant is voor een naaister (die wel eens een naaidagje van 's morgens tot 's avonds durft te plannen): de generator schakelt zichzelf uit wanneer er een aantal minuten geen beweging is en ze is binnen de kortste keren toch weer warm genoeg om verder te strijken. Gedaan met het strijkijzer honderd keer op één dag in en uit het stopcontact te trekken! Je kan niet geloven hoe erg me dat de laatste tijd geïrriteerd heeft. Cool!

Maar euh... die tafelloper heb ik wel gemaakt én gestreken. Waar gaat die kleine daarmee naartoe? Is dat nu niet de omgekeerde wereld?

Un Air de Kiwano

Ik ken twee mooie mensen in het zuiden van Frankrijk. Allebei creatievelingen en gezegend met een zeer gezonde dosis nuchter verstand. Delphine en Cris zijn wel van een paar markten thuis, bv. thuis tussen de handgemaakte juwelen of mobielen.

Echt prachtig wat je met polymeerklei (fimo) allemaal kan doen. Alleen... dat lijkt mij zo'n geduldig werkje en geduld, dat heb ik niet. Dat is ook een van de redenen waarom ik graag stik, dat gaat nogal vooruit. Delphine heeft de gave duidelijk wel. Ze maakt kleine schilderijtjes die je kan dragen om je hals of je vinger.



Cris reisde al de hele wereld rond. Hij maakt mobielen, meestal in de vorm van vissen, die elk een eigen karakter hebben of een bepaalde emotie uitdrukken. Ze zijn allemaal gemaakt uit gerecupereerd materiaal.



In hun tuin in Frankrijk kweken ze vergeten groenten of soorten die je niet courant aantreft in de winkel. Bv. paarse tomaten. "Welke kleur hebben die als ze rijp zijn?", vroeg mijn oma... "Ewel paars, hè bom!", al denk ik dat ze me nog altijd niet gelooft ;-).

*let op het detail linksboven op hun site: "en mémoire de Dirk". Dat is de link tussen mij en Delphine. Op een fractie van een seconde heeft Dirk vorige zomer ons leven op z'n kop gezet, door er ineens niet meer te zijn... broer van Delphine, schoonbroer van Cris, zoon, schoonzoon, lief, beste vriend, taikoleraar, soulmate,... en voor mij iemand die heel diep in mijn hart zat en daar altijd zal verblijven.

Ni!

Ik ben al maanden erg zuinig op mijn laatste metertjes Vlieseline H630 en H640. Het is een strijkbare vulling die ik echt héél vaak gebruik en aan de lopende meter koop in Veritas. Tot Veritas vorig jaar ineens besloot om het product uit het assortiment te halen. Lap!
MAAR! Goed nieuws, de vraag bleek erg groot te zijn (hoe zou dat komen?) en nu ligt de Vlieseline weer in de rekken. Ja Veritas, dat maakt inderdaad een verschil.

Geen idee wat een tassenmaakster zou doen zonder de 630 of de 640. Ik geef daar ongeveer alles vorm mee. Afin, toch veel. De 640 in de Menina's, de bovenstukken van de Amsterdamtassen of in deze lappentassen. De 630 vooral in ritstasjes zoals deze of de piramides. Meer dan genoeg om op grote sukkel te zijn als ik niet langer de stad in zou kunnen lopen om nog snel een paar meter te kopen.

In deze stoffen manden (de grootste heeft een diameter van 30 cm) zit de H640, ze blijven uit zichzelf staan. Langs de binnenkant zie je een los stiksel dat een aantal keer rond gaat en dat de Vlieseline ook mee hecht... om eerlijk te zijn, ik moet ze nog omdraaien want de binnenkant is mooier dan de buitenkant.
Meer info over Vlieseline hier of in het Nederlands hier.

Veritas steunt Van Katoen

verschillende handleidingen stoffen mandjes

plan B

Wie (plan) A zegt, moet ook wel (plan) B zeggen... al is het niet helemaal goed gekomen. Maar kom, je snapt wat de bedoeling was. De tweeling kreeg elke een leeg schrift met een een gegraveerde balpen. De ene volgt al jaren Engelse les en doet niet anders dan woordjes en zinnen oefenen. De andere zet z'n eerste stappen in computerland en zou beter alle tips opschrijven ipv er elke week opnieuw naar te vragen, hè papa ;-).

(camouflage?)

K7

Oh, nostalgie... ik vond deze stof op Etsy en was meteen verkocht. Frisse kleuren, goede kwaliteit, ook goed van prijs, echt iets plezant. En bovenal: ik kom zelf nog uit de tijd van de K7tekes (ka-sept, op z'n Frans uit te spreken). Liedjes opnemen uit de top30 door op 'record+play' te drukken en vooral op tijd op 'stop' zodat de stem van de dj er niet mee op stond. Een ideaal stofje voor een paar kussens, een cadeau voor iemand die deze verlogen (ahum) tijd ook nog heeft meegemaakt.

Het is bijna niet te geloven maar toch echt waar, er bestaat al een generatie die niet weet wat je met een potlood en een K7 moet doen. Jij wel? Niet? Allé, kijk hier dan eens.

En nu we toch op een trip down memory lane zitten, deze Sony Walkman en een Rubik's Cube nam ik lange tijd overal mee naartoe. In die Walkman mijn eerste K7, helemaal grijsgedraaid. Men schrijve... 1986!