Sinds vorige week heb ik een gemene tante op bezoek, tante Witte Angina. De laatste jaren komt ze elke winter wel een paar keer langs, ongevraagd. Ik moet er niet van hebben maar ze heeft daar blijkbaar geen oren naar. Met de juiste medicijnen (helaas antibiotica) is ze snel weg maar ondertussen raap ik ook elk virus op in de lucht hangt. Gratis en voor niets kreeg ik er nog een snotvalling bij en sinds vannacht een pijnlijke hoest. Wat getaffel in huis wissel ik af met een halve uurkes in de zetel. Concentreren lukt helemaal niet en zelfs een deftig gesprek voeren is lastig want ik kan niet op de juiste woorden komen of ik krijg ze ineens niet meer uitgesproken. Vermoeiend, bizar, ...
Maar vandaag moest ik toch stilaan "iets" ondernemen, bv. wat TLC voor mezelf! Het werd een sloopje voor m'n kersenpittenkussen, volgens Mina Dotter haar handleiding, een zakdoekzakje en met de stofresten een pillenzakje. En de stof - ooooh mooi - is van Il était une fois. Ik maakte met een andere stof uit die winkel laatst ook dit kleedje. En nu weer platte rust!
